|
Do Sejmu wpłynął poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych. Związany jest on z uchwaloną w dniu 5 września 2007 r. ustawą o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, która wprowadziła zwiększone ulgi podatkowe z tytułu wychowywania dziecka – do 1.145 zł na jedno dziecko.
Z ulgi tej nie mogą korzystać rodziny nie płacące podatku dochodowego, a więc rodziny rolników oraz tzw. ryczałtowcy i płatnicy karty podatkowej. Również wiele rodzin objętych podatkiem od osób fizycznych, ale uzyskujących stosunkowo niskie dochody nie może w pełni skorzystać z ulgi, gdyż podatek do zapłacenia jest niższy od maksymalnej kwoty tejże ulgi. W obecnym stanie prawnym wsparcie związane z wychowywaniem dzieci uzyskały głównie rodziny lepiej sytuowane, a te, które najbardziej takiego wsparcia potrzebują zostały pominięte. Zdaniem wnioskodawców, rozwiązania te - niezależnie od tego, iż są jawnie niesprawiedliwe - budzą także zasadnicze wątpliwości konstytucyjne. Art. 71 Konstytucji mówi bowiem: „Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych”. Tymczasem ustawa z 5 września 2007 r. większość takich rodzin pomija, a znaczne wsparcie finansowe, pochodzące ze środków publicznych, kieruje przede wszystkim do rodzin lepiej sytuowanych. Zaproponowane zmiany do ustawy o świadczeniach rodzinnych mają umożliwić osobom, które dziś nie mogą skorzystać z ulgi podatkowej, otrzymanie specjalnego świadczenia, wypłacanego przez gminę, a finansowanego z budżetu państwa poprzez dotację celową. Świadczenie wypłacane będzie raz w roku, we wrześniu na wniosek osoby uprawnionej. Jest to podyktowane kwietniowym terminem rozliczeń podatkowych oraz koniecznością pozostawienia czasu na konieczne procedury związane z występowaniem o świadczenia. Projekt zakłada, że świadczenie będzie przysługiwało w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy maksymalną kwotą odliczenia, o którym mowa w art. 27 f ust. 2 lub ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwotą faktycznie odliczoną z tego tytułu przez podatnika. Jeżeli świadczeniobiorca nie jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych będzie otrzymywał świadczenie w wysokości pełnej kwoty odliczenia, o której mowa w art. 27 f ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Świadczenie z tytułu niemożności pełnego lub częściowego wykorzystania odliczenia podatkowego, o którym mowa w art. 27 f ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przysługuje: - rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka,
- opiekunowi faktycznemu dziecka,
- w przypadku rodziców, w stosunku do których orzeczone zostały rozwód albo separacja, odliczenie przysługuje jednemu z nich, u którego dzieci faktycznie zamieszkują,
jeżeli przez część roku podatkowego dzieci faktycznie zamieszkują u każdego z rodziców, o których mowa w pkt. 3, odliczenie przysługuje każdemu z nich, w tym przypadku kwota odliczenia stanowi iloczyn liczby miesięcy pobytu dzieci u rodzica i 1/12 kwoty, odliczenia podatkowego, o którym mowa w art. 27 f ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176, ze zm.).
Projekt ustawy jest obecnie w trakcie prac legislacyjnych, w dniu 8 stycznia 2008 r. został skierowany do Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Załącznik: 130.pdf |
Ośrodek Pomocy Społecznej 
